Bloemen zijn zo verrukkelijk.

Zij ademen in onze handen,

zij trillen als vingers.

Zij zijn een glimlach van de zwarte aarde

boven de groene stoeten van gras.

 

Bloemen zijn gehoorzaam.

Zij doen niets dan knikken en ja-zeggen,

neigen en buigen.

Zij waaien op elke gedachte.

 

Bloemen zijn ook hevig.

Zij leven zo kort als een dag lang is,

een morgen een middag een avond.

Zij kennen geen slaap dan de dood.

Nooit beginnen zij opnieuw.

 

Zeg het met bloemen,

zeggen de mensen.

Maar de bloemen zeggen het zelf.

uit Bladeren in Bloemen van Daniel Ost